|
ناهید دایی جواد در بیست وهشتم اردیبهشت سال
1321هـ .ش.در اصفهان به دنیا آمد ودانشکده ی ادبیات را در همان جا به پایان رساند.
وی فعالیت آوازی را به صورت رسمی از دانشکده در
سال 1341هـ.ش.با اجرای کنسرت آمفی تئاتر دانشکدهی ادبیات اصفهان آغاز کرد.جهانبخش
پازوکی که در دانشکده با ناهید هم دوره بود،سبب شد تا وی به طور جدی به خواندن
بپردازد.نخستین بار در مسابقه ی کشف استعدادهای هنرمندان شهرستانها که بین دوازده
استان کشوربرگزار شده بود،با اجرای ترانه ی«دره خاموش»ساخته ی سیروس ساغر زاده(ساغری) با شعر جهانبخش
پازوکی شرکت کرد.این ترانه که بعد ها با نام «غروب کوهستان»معروف شد در رادیو
اصفهان توسط ارکستر نه نفره ی آن ظبط شد.ناهید دایی جواد میگوید:«چون این
تصنیف مورد توجه قرار گرفت، جلسه ای در خانه تشکیل شد وخانواده ام که مخالف
رفتن من به تهران ورادیو بودند به شور پرداختند.در آن جمع تنها دایی ام(جواد دایی
جواد که در جوانی فوت کرد)پشتیبان من بود.پدرم هم موافق بود صدایم در رادیو عرضه
شود اما جرات نمی کرد مستقیما موافقت کند».ناهید بالاخره به رادیو تهران آمد.جواد
معروفی تصنیف «غروب کوهستان»را برای گل های صحرایی شماره 62(آخرین شماره گلهای
صحرایی)تنظیم کرد.داوود پیر نیا-بنیانگذار برنامه گل ها-که از طرفداران صدای ناهید
بود اصرار داشت که در این گل های صحرایی همه ی اجرا کنندگان اصفهانی باشند وچنین شد
که تکنوازی تار ان را جلیل شهناز به عهده گرفت.
پس از این برنامه که
مربوط به سال های 1342 هـ. ش یا 1343 هـ.ش است، وی فعالیت های خود را به طور رسمی و
متناوب پی گرفت او می گوید : « دانشجوی تربیت معلم بودم ودر نتیجه معلم و در نتیجه
قبل از این که لیسانس بگیرم ، معلم شدم. از همین رو رفت و آمدم به تهران خیلی مشکل
بود . چهارشنبه ها به تهران می آمدم ، پنجشنبه ها در استودیوی رادیو ضبط داشتم و
جمعه مجدداً به اصفهان بر می گشتم. در رادیو اصفهان نیز هفته ای دو روز برنامه
داشتم . می بایست ماهی یک آهنگ به رادیو تحویل می دادیم . در این زمان حسن کسایی
نیز به جمع ما اضافه شده بود. در کنار ترانه ها و خواندن مثنوی های مختلف در رادیو
تهران ، گوشه های مختلف ردیف را نیز کار میکردم».
وی نزد تاج اصفهانی و حسن کسایی
تلمذ کرده و در تهران نیز از وجود حبیب الله بدیعی بهره گرفته و در کنار حسین قوامی
نیز فعالیت کرده است . یادگار این همکاری تعدادی برنامه ی گل هاست که با آواز قوامی
و ترانه ی ناهید ضبط شده است . ناهید در سال 1348 هـ.ش از رادیو تهران بیرون آمد و
از رادیو اصفهان نیز که نواب صفا آن زمان مدیرکل آن بود، استعفا داد و دیگر به اجرا
نپرداخت . او در این باره می گوید:« زمانی که رادیو را ترک کردم موقعیت طوری بود که
برنامه ها کم کم دستوری و فرمایشی شده بود. من اهل این طور برنامه ها نبودم و می
دانستم اگر بمانم غرق آنها خواهم شد. در صورتی که دلم می خواست تشکیل خانواده بدهم
و این کار در فضای رادیو ممکن نبود و عموماً زندگی های خانوادگی آن هنرمندان سست
پایه و لرزان بود. از آن سال تا پیروزی انقلاب من به صورت خصوصی تک تک برنامه هایی
اجرا کردم و بعد در کوران زندگی و ازدواج افتادم».
پس از انقلاب اسلامی او به تدریس
ادبیات و عربی در دبیرستانهای مختلف اصفهان پرداخت و با ازدواج با کیوان قدرخواه از
شاعران معاصر ایران ، زندگی آرام در محیط روشنفکرانه ی خانوادگی و اقامت در زادگاه
خود را پی گرفت.
ناهید به گفته ی خود حدود نود
ودو ترانه خوانده است که تعدادی از آن ها از برنامه های گل ها و اغلب حاصل همکاری
با جواد معروفی است گل های رنگارنگ شماره های 392 (سه گاه ، تصنیف «قسم به خدا»
آهنگ از موسی معروفی و شعر بهادر یگانه) ، ب 392 (سه گاه ، با ارکستر ، مثنوی) ،
421 (سه گاه ، آهنگ از جهانبخش پازوکی و شعر رهی معیری) ، 457 ( شوشتری ، آهنگ از
جواد معروفی و شعر بهادر یگانه) ، 412 (سه گاه، آهنگ از آریان پور) ، 408 (دشتی ،
آهنگ از تجویدی و شعر معینی کرمانشاهی) ، 403 ( افشاری ، آهنگ از عارف قزوینی و شعر
بهادر یگانه )، 478 (افشاری ، آهنگ از معروفی و شعر سیمین بهبانی ) ، 462 (بیات
اصفهان، آهنگ از جواد معروفی و شعر حافظ) و گل های صحرایی شماره ی 62 ( غروب
کوهستان) و شاخه گل شماره ی 323 (بیات ترک ، مثنوی توسط ارکستر گل ها ، تار جلیل
شهناز و تکنوازی حسن کسایی) از آثار اوست.
آهنگ های «غوغای هستی» ، ساقیا
(همراز) و « دونه ی اشک» ( اشکم دونه دونه) نخستین بار در اصفهان توسط ناهید اجرا
شده اند و بعدها فرح دخت عباسی طاقانی آنها را در تهران دوباره خوانی کرده است.وی
همچنین دو ترانه از منوچهر سلطانی - آهنگساز اصفهانی - با تنظیم حسن کسایی و شعرهای
حسین مسرور در رادیو اصفهان اجرا کرده است که یکی با نام « جدایی» در آواز ابوعطا و
دیگری « بریز ای مهوش» در دستگاه سه گاه می باشد.
با وجود همه ی این ها وی با همان
ترانه ی « غروب کوهستان» از چنان شهرت و محبوبیتی برخوردار شد که در سال های بعد و
اجرای ترانه های دیگر هرگز جایگزین خاطره ی معروفیت ترانه ی اول نشد. ناهید درباره
ی صدا و فعالیت خود می گوید: « من صدای چندان بلندی نداشتم اما تحریرهای بخصوصی
داشتم که مورد توجه بود با این همه همیشه فرصت کمی برای تمرین داشتم و فکر می کنم
بهتر از این هایی که پخش شد می توانستم اجرا کنم»
|
»را
روی کامپیوتر خود نصب کنید
