.::نفرین...................نلی::.

من يه باغ سر سبز
خاک پاک دور بودم
ريشه گاه تاريکي
قبله گاه نور بودم
هر پناه اين خاکم
تکيه گاه ر ستن بود
ابر تازه ي بارون
تا هميشه با من بود
بي هراس و آسوده
از زوال و بي مرگي
نوح تازه يي بودم
از غرور بي مرگي
روز و شب رفيق من
چشمه بود و بارون بود
کيمياي عشق با من
تا هميشه مهمون بود

زخم حادثه يکشب
بي وقفه هلاکم کرد
ريشه ريشه ويرون و
شاخه شاخه خاکم کرد
ابر تازه نفزين شد
من شدم يه دريا درد
شن به خاک من بار يد
پشت خسته مو تا کرد
من کوير مطرودم
يک جوانه با من نيست
بي کرانه ي سردم
از ستاره روشن نيست
اي غرور پوشالي
من فدايي عشقم
من کنيز سر سخت
بي ريايي عشقم

خاک داغ نفرينم
خواب چشمه مي بينم
زندگيم چه بي روحه
عشق بيا به تسکينم
تشنه خاک مجروحم
چشمه چشمه آبم کن
من به نفرت آبادم
عشق بيا خرابم کن