عصر روز 86/5/28 صدایی خوش در سالن اجتماعات مهر آسایشگاه خیریه کهریزک طنین انداز شد؛ دل‌ها تپید، خاطره‌ها تجدبد شد و نشانه‌ای از مهرورزی به سالمندان رخ نمود.

سیمین غانم هنرمند خانمی که در همة روزگار هنر خود جز صدای رسا و خوش‌طنین، وقار و متانت و عشق و مهربانی چیز دیگری به یادگار نگذاشته است، پس از دیداری از آسایشگاه کهریزک با شوق و بی‌تظاهر اعلام آمادگی کرد تا برای بانوان سالمند و نیکوکار بی‌چشمداشتی کنسرت اجرا کند.

این اتفاق با حضور تمامی سالمندان زن در آسایشگاه، بانوان نیکوکار دفتر بانوان نیکوکار، و خانم‌های نیکوکار انجمن خیریه فیروزنیا و بانوان نیکوکار از این‌سو و آن سوی شهرمان رخ داد و شبی خاطره‌انگیز رقم خورد.

زمانی که صدای گرم سیمین غانم در زیر سقف سالن پیچید سکوت و قطره‌های اشک و یادخاطرات جوانی شکل گرفت و همه را حالی به حالی کرد. فضا، فضای دیگری بود و صدا، صدایی دلنشین که می‌خواند:

گل گلدون من شکسته در باد

تو بیا تا دلم نکرده پرواز

گل شب‌بو دیگه شب، بو نمی‌ده

کی گل شب‌بو رو از شاخه چیده

و همان طور که خودش در دیدارش از کهریزک گفته بود که: «برای امور خیریه همیشه خواهم خواند». خواند و اثرگذار هم خواند. شاید بسیاری از سالمندان که روزگارجوانی این صدا و آهنگ و ترانه را شنیده بودند به همان روزگار برگشت ناپذیر رفتند و غرق در رویا شدند.

آن روز، یک روز بیاد ماندنی برای همه بود و اینکه یک هنرمند می‌تواند همیشه یک هنرمند مردمی، بی‌تظاهر و نیک‌نفس باشد. سیمین غانم با این حرکت پرمهر و بی‌چشمداشت خود صفای دیگر از زندگی عاشقانه و عارفانه خود را باز کرد و این گشایش را در دفتر زندگی هنری خود ثبت کرد. استقبال پرشور حاضران گواه این ادعاست.

گفتنی است که در میان برنامه‌های خانم سیمین غانم، گروه‌های هنری آسایشگاه معلولان و سالمندان به اجرای برنامه‌های تئاتر و موسیقی پرداختند که خود جایگاه ویژه‌ای داشت.

به هر گونه، آن شب، شبی خاطره‌انگیز و فراموش نشدنی بود، به هزار‌ویک دلیل که خود شما هم باور دارید