از 2500 سال قبل که با تلاش و کوشش کوروش بزرگ بنیان گذار شاهنشاهی هخامنشی سرزمینی در بین کوه های البرز و زاگروس و دشت خورستان به نام سرزمین پارس و ایران تشکیل گردید این فلات و این عرصه جغرافیایی شاهد تهاجمهای زیادی از سوی اقوام انیرانی بوده است و چه بسیار جوانان و شیرمردان و شیر زنانی که برای حفظ و حراست از این مرز و بوم و عزت و افتخاری ایران جان های جاویدان خود را در راه میهن آماج تیغ ها و تیرهای اهریمنان و حکمرانان هوسرانی نمودند که به فکر خود می خواستند با این تهاجم ها ایران و ایرانی را به تاریخ وصل نمایند و اثری از تمدن و فرهنگ و هویت را در این خاک مینو سرشت باقی نگذارند، و چه خیال باطلی که از آن تاریخ تا به امروز بارها و بارها هم تکرار گردیده است.

از تهاجم اقوام ماساژت، سغدیان که در تاریخ آنان را به نام تورانیان می شناسیم، یونانیان، مقدونیان، اعراب، ترکان غز و سلجوق، مغولان، تاتارها، ترکان عثمانی، پرتغالیان و در دوران نوین و سده 19 میلادی به بعد انگلیسی ها و روس ها و در دوران معاصر هم کشوری که تا 500 سال گذشته همواره جزئی از خاک ایران زمین بوده است. عراق عرب.

در طول تاریخ ایران زمین افراد بی شماری جان گران و ارزشمند خود را در راه حفظ ایران و نام ایرانی فدا نموده اند و شاید ما هم اکنون از این خیل بی شمار تنها نام اندک افرادی را به یاد داشته باشیم. از امام قلی خان سردار صفوی، شاهزاده عباس میرزا نایب السلطنه قاجار، رئیس علی دلواری، کلنل محمد تقی خان پسیان، دریادار بایندر فرمانده نیروی دریایی ایران در زمان پهلوی اول تا سرداران شهید دفاع مقدس که چه زیبا نامی است برای مقاومت و ایثار ایرانیان در مقابل متجاوزان بعثی که با هدف نابودی ایران و نابودی مجوسان و ترویج اسلام و با خیال خام تصرف چند روزه خوزستان و یادآوری نبردهای قادسیه پای خود را از مرز ایران زمین فراتر گذاشتند. شهیدان باکری، همت، باقری، چمران، نامجو، کلاهدوز و چند صد هزار شهید با نام و گمنام و هزاران جانباز و آزاده سرافراز این دفاع مقدس و چه زیباست جاودانگی نام محمد جهان آرا فرمانده جوان سپاه خرمشهر هَمو که با تلاش و مجاهدت مردان و زنان و جوانان خرمشهری، بسیجیان، سپاهیان، ارتشیان و ژاندام های دلاور و با کمترین امکانات و نیرو، دفاعی دلیرانه را در خرمشهر به نمایش گذاشت و یاد و خاطره دلاوری های دلاور مردان و زنان ایران زمین را از درون شاهنامه حکیم توس بار دیگر و در این دوران معاصر به نمایش گذاشتند.

امروز سوم خرداد است، روز ملی مقاومت و پیروزی، پدرم می گفت وقتی خبر آزادی خرمشهر از رادیو پخش شد نمی دانی چه قیامتی شده بود. کوچک و بزرگ، دارا و ندار، زن و مرد به خیابان ریختند و با پخش گل و شیرینی و دود کردن اسپند و دادن نقل این پیروزی رو جشن گرفتند و این روز به یک روز تاریخی بدو برای همه کسانی که در سال 61 بودند و این پیروزی را با جان و دل خود لمس کردند. چه زیبا بود.

از بچگی هرگاه آن ترانه ای را که برای یادبود محمدجهان آرا و آزادسازی خرمشهر سروده شده بود را می شنیدم و یا الان می شنوم رعشه بر اندام می افته. استادی یک زمانی در مورد موسیقی و دستگاه این سرود چیزهایی گفته بود که الان مطالب زیادی از آن به خاطر ندارم ولی اتفاقی دیشب که داشت تلویزیون نماآهنگش رو پخش می کرد دیدم که شاعرش محمدرضا علیقی و اولین خواننده آن هم مسعود کرامتی بوده و بعدها آهنگران و کویتی پور هم آن را باز خوانی کرده اند.

 

 

 

« ممد نبودی با صدای کویتی پور»(Mp3)

 

 

ممد نبودی ببینی

شهر آزاد گشته

خون یارانت پر ثِمَر گشته

 

آه و واویلا کو جهان آرا

نور دو چشمان تَرما

 

امیدم گشته ناامید

بعد از هجر تو

یاران می آیند اندر پی تو

 

آه و واویلا کو جهان آرا

نور دو چشمان تَرما

http://www.agahiran.com/clip/mammad-naboodi.htm

 

 آن دو زن
در يکي از واپسين روزهاي مقاومت خرمشهر که حلقه محاصره بعثي ها هر لحظه تنگ تر مي شد، عراقي ها دست به محاصره خانه اي زدند که دو زن مبارز در بام آن خانه سنگر گرفته بودند. چند سرباز ايراني نيز که به شدت متاثر شده بودند از دور صحنه را زير نظر داشتند بي آنکه بتوانند کاري براي نجات آن دو زن انجام دهند. ديگر اما تا محاصره کامل خانه هيچ نمانده بود و صداي قهقهه عراقي ها کاملاً به گوش سربازان مرد ايراني مي رسيد. در اين حين ناگهان صداي همزمان دو شليک تير، به گوش ها رسيد. عراقي ها نيز وارد خانه شدند اما دقايقي بعد همگي از خانه بيرون رفتند و آن محل را ترک کردند. سربازان که درست نمي دانستند چه شده، به طرف خانه حرکت کردند. وقتي به پشت بام رسيدند ديدند اين دو زن روبه روي هم با فاصله اي حدود 3 متر بر اثر شليک مستقيم تير بر زمين افتاده اند.
دست هر دو آنها اسلحه بود، شرف و مردانگي اين دو زن حس مقاومت را در مردان ايراني برانگيخت. اين دو به راحتي از جان خود گذشتند تا دست بعثي هاي قهقهه زن هرگز به بدن زنده شان نرسد.

 

 

 

 

 

 

 

یاد و خاطره شهیدان و مرزبانان رشید ایران زمین جاوید باد