زنده یاد محمود محمودی خوانساری از آواز خوانان ایرانی بوده که همواره به حال نیکوی آواز ستایش شده است . او در کنار  استاد و همولایتش زنده یاد اسماعیل ادیب خوانساری از جنبه ی شور ،  معنویت  و حال تا به حال در صدر آوازخوانان ایرانی  قرار دارند .بعدتراز  بنان هم می توان نام برد و بعدتر از آن مرحوم رضوی سروستانی که حال خوبی داشت.

شاید بتوانم  به آوازهای بسیار تاثیر گذار آنها ارجاعی دهم .  آواز سه گاه محمودی خوانساری را روی شعر حافظ ( به مطلع  : تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود / سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود ) بشنوید به گویندگی استوار و درست امیر نوری که در رادیو اجرا شده است

.به نقل از ناصر مسعودی:

مسعودی در سال 1332 با محمودی خوانساری آشنا شد و این یکی دیگر از خاطرات به یاد ماندنی وی می باشد زیرا دوستی محمودی خوانساری و مسعودی که بعدها دوستان هنرمند دیگری نیز به جمع آنان پیوستند ادامه پیدا می کند ولی دوستی او با مرحوم خوانساری خیلی صمیمی بود چه هر دو جویای نام و مشتاق یادگیری و تشنه آواز بودند. در آن ایام محمودی خوانساری در منزل دائی اش که در میدان بهارستان بود زندگی می کرد. ناصر می گوید : « عصرها از کوچه جنب مسجد سپهسالار پیاده به طرف پشت ورزشگاه شهباز دولاب برای تمرین می رفتیم ، با سادگی و بی توقعی و با کمال خلوص به خواندن می پرداختیم و هر دو نفر آرزوی رسیدن به هدف خود را داشتیم. یادش بخیر ،حبیب وزیری صدایی رسا داشت و تنی چند از هنرمندانی بودند که برای دل خود می خواندند و گاهی دور هم جمع می شدند و حالی می کردند و ردیفها و گوشه های موسیقی سنتی را با هم می خواندند مثل: پرویز توکلی که ذوق ویولون داشت ، مسعود برزین که سنتور می نواخت ، این همه وسیله شکوفایی و تشویق من بودند.»