|
استاد محمودي خوانساري در
سال1313 در خانواده اي
ازسادات واهل علم
خوانسار متولد گرديد
.پدرش حجه الااسلام جمال
الدين موسوي امام مسجد
بزرگ آقا اسدالله بود و
اجدادش همه در سلك
روحانيت بودند. محمودي از
طفوليت طبعي حساس و ظريف
داشت و استعدادش درآواز
خيلي زود نمايان شد .
درآن اوقات گرامافون
تازه رواج يافته و صفحات
آواز خوانندگاني نظير
اديب ؛ تاج وظلّي
جلب توجه مي نمود.
محمودي كه مجذوب
اين هنر شده بود
با شور و اشتياق
به اين صفحات گوش
فرا داده ونغمات
آن را در ضمير
خود ضبط مي كرد و
سپس به تمرين
وتكرار آنها مي
پرداخت. در
سال1326 پدرش در
گذشت و او
خوانسار را ثرك
وبه تهران عزيمت
نمود و ديگر به
تهران باز نگشت.
درتهران به تدريج
به محا فل هنري
راه يافت و به
فرا گيري گوشه ها
و رديف هاي آوازي
پرداخت . در يكي
از اين محافل
تصادفا صدايش به
گوش ابو الحسن
صبا راه يافت
ومورد پسند و
توجه استاد قرار
گرفته اورا تحت
تعليم خود
درآورد. آموزش
نزد استاد ديري
نپائيد و بدنبال
فوت صبا محمودي
به شيراز رفت ودر
راديو استان
فارس (شيراز)
ضمن پرداختن به
كار آواز
سرپرستي برنامه
هاي موسيقي اين
راديو را نيز
عهده دار بود .پس
از سه سال اقامت
در شيراز به دعوت
داود پيرنيا سر
پرست برنامه گلها
براي اجراي آواز
در اين برنامه به
تهران بازگشت.
در اين ايام صداي
گرم اودوستاران
اصيل موسيقي را
به خود مجذوب
وتسلط او بر
اجاريرديف ها وگو
شه هاي آوازهاي
ايراني بر همگان
مسلم شده ودركنار
اساتيد
وهنرمنداني
مانند: مرتضي
محبوبي ؛ حسن
كسائي ؛
تجويدي جليل
شهناز؛ مجد؛حبيب
الله بديعي و
غيره به اجراي
آواز پرداخت.
علاوه بر برنامه
گلها در يك دوره
مشخص در برنامه
اي زير
عنوان(نوايي از
موسيقي ملي) با
همكاري شادروان
منوچهر جهانبلگو
و اسدالله ملك
آثار بيادماندني
از خود به يادگار
گزارد . محمودي
خوانساري از
ابتدا تحت تأثير
كلمات و مضامين
اشعار قرار گرفته
بودو مي دانست كه
نصف بيشتر تأثير
موسيقي از ريتم
كلمات ووزن عروضي
اشعار حاصل مي
شود؛از اين جهت
در انتخاب اشعار
و سواس عجيبي
داشت و تا كاملا
شعري را نمي
پسنديد و آن رادر
ذهن خود بر انداز
نمي نمودو به
مرحله اجرانمي
گذاشت.
عشق به موسيقي و
هنر درخون مهدي
رسوخ داشت و از
اين جهت به كار
خود علاقه مند
بود . محمودي
علاوه بر آواز
دستي ستار داشت و
تنبك را مي نواخت
.او در اجراي
قطعات ضربي مسلط
بود و درخوانندگي
داراي سبك خاص
خود بود. محمودي
خوانساري طبعي
حساس و زودرنج
داش و موسيقي
رامبتذل ننموده
ووسيله ارتزاق
قرار نداد. از
اين جهت زندگي
درويشانه اي داشت
و تا پايان عمر
كوتاه خود در
خانه كوچكي با
مادرش زندگي كرد
و در سن 53
سالگي به علت
سكته قلبي چشم
از جهان فرو
بست.زبان حالش
اين است:
چنين قفس نه
سزاي چو من
خوش الحاني
است
روم به گلشن
رضوان كه مرغ
آن چمنم
گلستان
خوانسارـفضل
الله زهرائي
نویسنده محمد جواد
حبیبی
منبع
|
