"محمودی خوانساری" و ویژگی هایی که دارد

زنده یاد " محمودی خوانساری " یکی از "مستقل" ترین آوازخوانان تاریخ موسیقی ماست . واژه مستقل را از آن جا تاکید دارم که او اگرچه متاثر از حال و هوای زمانه خویش می خواند ، اما در انتخاب شعر ، بیان شخصی درونیات، که هر هنرمندی باید آن را دارا باشد ، نوع و جنس استخراج صوت و حتی مشی و سلوکی که در زندگی پیش گرفته بود هنرمندی مستقل بود . او گرچه از وجود استادی به طور مستقیم بهره نگرفته بود ، ( برخی او را بهره گرفته از کمال دهگان و استاد صبا می دانند ) اما خود استادانه نغمه سر می داد و حس و حالی بس عمیق و اثرمند برجای می گذاشت . به لحاظ رویکرد به مسائل فنی آواز از جمله مولفه هایی چون اوج قدرتمندانه ، جنس تحریر و ادای صحیح شعر ، اگرچه محمودی آوازخوانی ممتاز به شمار نمی آید ، اما تاثیرگذاریش از طریق سایر تکنیک های آوازی چون نوانس های صوتی ، عمیق شدن در مفاهیم کلامی و سعی در ارائه گفتمان ویژه و مستقل ، آن چنان نقاط ضعف وی را می پوشاند که ماحصل امر جز زیبایی نیست.

 

محمودی خوانساری در سنین جوانی یعنی ۲۷ سالگی به جرگه بزرگان گل ها پیوست و آثاری ماندگار را از خود برجای گذاشت . او تا اوائل دهه ۵۰ تنها به خواندن آواز مبادرت می کرد تا این که در سال های فوق چند تصنیف از ساخته های اسدالله ملک ، فرهنگ شریف و منوچهرجهانبگلو را نیز اجرا نمود و استادی و مهارت خود را در ضربی ها نیز نشان داد .

محمودی پس از انقلاب ، عملا از فعالیت موسیقایی کناره گرفت و تا سال ۱۳۶۶ که بدرود حیات گفت ، جز چند ضبط خصوصی ، فعالیتی را در موسیقی دنبال نکرد . او در این سال در حالی که تنها ۵۳ سال از عمر وی می گذشت ، در انزوا و صدالبته استغنای درون ، درگذشت.